Berlín, de Jason Lutes

Este mes, polo meu club de lectura de cómic (o da biblioteca do Fórum Metropolitano), lin¹ “Berlín”, de Jason Lutes, na súa versión integral.

Trátase dunha obra coral, suma de moitas historias cruzadas, ambientada na devandita cidade entre os anos 1928 e 1933. O tema central é o ambiente político da cidade durante eses anos, de ascenso do fascismo, obviamente, pero tamén de grande actividade esquerdista (e, concretamente, comunista) e de moita liberación individual no relativo á sexualidade. O resultado é como un deses cadros enormes da tradición occidental, cheos de detalles, como O Xardín das Delicias, sendo eses detalles neste caso vidas humildes, costumbrismo, cultura material, estampas, olladas, retrato dunha época. Unha estrutura con moita personalidade e que aporta moito, facendo máis interesante o contido. Polo demais, gustoume máis (e moitísimo) polo seu propósito documental (e documentadísimo) que polas personaxes e as súas historias, que no fondo só me interesaron como excusa e vehículo para falar dos diversos temas, non tanto porque realmente chegasen a importarme. Isto non fixo que a obra me gustase menos, senón, quizá, incluso máis. Como curiosidade, un dato: o primeiro capítulo do libro (publicado por partes) veu as tendas no ano 1996; a última parte, en 2018. 22 anos.

En fin: recomendo moi forte. Sinto que, de feito, non lle fago ningunha xustiza con este post, pero quería comentalo e deixar constanza, pola miña propia memoria futura.

NOTAS

1. Mellor sería dicir que o lin en 3-4 ocasións separadas durante este mes. Nas dúas primeiras ocasións, a principios de mes, debín ler 1/4 do cómic, dende logo non máis, e hoxe lin o resto. Lamentablemente, para cando tiven que marchar á reunión do clube, hoxe mesmo, só tiña lida a metade do libro, pero a sesión foi interesante igualmente, e encirrou as miñas ganas (xa existentes) de rematalo. Afortunadamente, puiden levalo comigo de novo e rematar de lelo, cousa que fixen xusto despois da reunión, ceando nunha cafetería. Dúas horas me levou, pero non podía parar, así de bo é. ↩︎